تبليغاتX
فرزند گناه
فرزند گناه

من آن منم ،منی که شبیه خودش نیست


بازگشت دوباره

سلام به تمام دوستانی که در مدت غیابت و غفلت من از آنها صادقانه نظرات و پیام های شان را در وبلاگ یا ایمل آدرس من می ماندند.به هر حال دوباره آمدم .

 یا به قول اولین پیامبر مونث فروغ فرخ زاد : 

:به آفتاب  سلامی دوباره خواهم داد!

من بعد  از مدتها دویاره برگشتم .و شعر تازه ام را به استاد یسنا  که در جلسه شعر کاشانه به من و پرند تجویذ مشابه در رابطه با شعر داشتند تقدیم می کنم .

برای پرند

نمی شود 

 شعر ها دروغ نمی شوند

و زندگی زیبا

وقتی

 سهم تو از مزرعه

 ترس مترسک باشد

و به جای کفتر - کفترباز

تف می کنی بر زندگی

وقتی تف می کنند

 تنت را در خیابان

وقتی سهم تو

حاشیه د امن 

حا شیه شهر

حاشیه زندگی می شود

 از متن زتدگی

...

پرتده زیبانیست

و پرند در بند پرند ه

آرمان شهر ذهن ظهور نمی کند در شعر

و شهر شعر می شود

در تداوم سرگردانی کفشها و چراها

 

یکشنبه 1388/05/18  توسط س.اسرافیل   |

 

خدای مذکر

با تو من قصه ی دیگری دارد

از همیشه هایی که نیامده /نمی اید

انگار همین شبهای بی مقدمه بود

که نطفه ی تمام  نوشته ها را بست

و من میان پارچه های هفت رنگ شرقی   

دفن شد

شاید هرگز نمی شود نوشت 

از خدای مذکر چهل قصه دورتر

.......

تنت را هم کنار دلت بگذار

بی نصیب نمی شود من از خنده هایت

سهم من هم مال او

حضور سنگی ات را با سورهها ی مقدس و پوسیده

ازین گرفته اند

اما

او هنوز گرسنه ی لبهایت هست

و تو بعید تر از مسیح

گناه ما نیست

خدای مذکر هم

چ به زنانگی فکر می کند

دلت را کنار تنت بگذار

چهارشنبه 1387/08/29  توسط س.اسرافیل   |

 

برای مهرداد عزیز

می خواستم من هم گپی بزنم  ولی اسرافیل گفت که شعر شده من هم این را تقدیم - نه -از طرف داریوش بودا خدمت مهرداد تقدیم است - نه-می کنیم .خواهش میکنیم. تشکر نکن که اصلن خوشمان نمی اید ولی اگر کردی هم بد نیست.

از طرف ما به تمام دوستانی که  دست بوس هستند سلام برسانید پیشاپیش سلامی که خدمت ما تقدیم می کنند علیک می گوییم ما بسیار خوبیم نگران ما نباشید من خوبم چون اسرافیل هست و اسرافیل خوبست چون خودش پیش اش است.

 راستی راستی یادم رفت به جان خود اسرافیل این شعر نیست ولی زور می گوید . می گوید این شعر است. واقعن هست؟

 

 

پنج دقیقه دیر

شاید هم زود

خسته ام

منتظر ، امیدوار

پتکی بر سرم می زند

سوسمار چند صحرا  آنطرف تر

....

 

آنروز فرا خواهد رسید که ...

دیروز از بقال سرکوچه شنیدم

زندگی خوبست

شبها که با زنم ...

اسرافیل اضافه می کند:

لعنت به زن

لعنت به زندگی

 

پنجشنبه 1387/08/16  توسط س.اسرافیل   |

 

شاید دخترم

 

  لبهایت طعم دیگری دارند

تلخ به

تلخی تما م مردانگی هایت

 و قتی که« من »

با تمام دغدغه هایش و شعر های

نسروده

زن می شود

برای مردانگی های تنت

و من ذوب می شوم

 میان کنجکاوی دستانت

نه از عشق

نه !

از شهوتی که میان چشم های تو

زن بودن مرا جیغ می زنند

ومن بی پناهی ام را در لبخند های مردانه

زنانه وار گریه میکنم

وسوگ نشین نطفه ی دیگر میشوم

که شاید زن

که شاید مرد

و باز من و باز تو

تکرار

تکرار

تکرار

یکشنبه 1387/08/12  توسط س.اسرافیل   |

 

از من کسی نپرسید که به دنیا می آیی؟

تقدیم به تو شاید هم به خودم

 از داریوش بودا برای س. اسرافیل نه چندان عزیز شاید هم خیلی عزیز

 


شبیه خودم

حالم به هم می خورد

از تو، خودم و آن سگان ولگرد احمق

تف می کنم به بستر

تف می کنم به شب

که خدا با مادرم همبستر شد

حالم به هم می خورد  

از گهواره ، لالایی و آن

که آروزهایش ...

 

حالم به هم می خورد

واقعن تهوع دارم

توالت کجاست؟

آع ، آع ، آع ...

 

ساعت 4 صبح روز چهارشنبه

 رد پای خودم را گم کرده ام

ببخشید !

 می شود بگوییم من  و شما کجا می رویم؟

 

 



شنبه 1387/08/04  توسط س.اسرافیل   |

 

برای تو ...

 

با تو تمام مرز ها فرو می ریزد

       و من

        خودم را شبیه خودم میان کودکانه های تو پیدا

وقتی که ...

     انگار عظمت خدا با تو

                 با سر انگشت های تو

            دوباره های دوباره

                 تمام   فصل های مرده ی تنم را آفتابی تر

                               می کند

                 و چه ارتباطی ملیحی

                                 بین دست های تو

                                           و چشم های تن من

که کودکانه سلام می کند

          سادگی هایم را

 و با صدای تو

        تمام دقیقه های مردابی شبم

                 پر می شود از غصه سخاوت لب ها 

                              و پریشانی موهای من

                          وبا تو

                           تمام من

                             نه !

                       واین بار باز تو.......

   

شنبه 1387/08/04  توسط س.اسرافیل   |

 

نطفه حرام

اینجا زمان بو گرفته است

     اینجا مؤذن مسجد جامع

             با نبض روسپی شهرنو

او ساعت همیشگی اش را

           کوک می کند

اینجا فصول نطفه های حرام است

   با نطق چند کلام مقدس

          اینجا رکود رتبه انسان

                        در ابتکار دروغ مذاهب

                                در انزوای من و شما از خود

                                         اینجا درخت شکوفه نمی زاید

اینجا زمان بو گرفته

     و اینجا خدا سرشکسته است

جمعه 1387/08/03  توسط س.اسرافیل   |

 

درازی انگشتان

       خدا را وجب می کنم

   انگشتانم درازی می کند

            و من می رسم به حقارت

      نه!

نه بزرگی تو

    پس چطور تو را بزرگ بگویم

تو را که من

    پیدا که نه خلق می کنم

اینجا و شکل باور تو از شکل نطفه من

                 می شود خدا

آخر چگونه بگویم خدا کجاست؟

جمعه 1387/08/03  توسط س.اسرافیل   |

 

چین چادری و دامن

میان حاشیه های

     چین و دامن و چادر خودم را جستجو می کنم

   تو می آیی و من تعبیر دیگری از تو می شود

    میان این کشاکش

     من با من

چه ساده تمام هستی ام را انکار می کنی

  من هنوز خودم را به تو نسبت نداده ام

        تمام پیراهن هایم مال تو

                  بگذار برهنگی صدایم مال خودم باشد

جمعه 1387/08/03  توسط س.اسرافیل   |

 

هفت شنبه

با تو در عبور ثانیه ها پیش می روم

           و باز کسی مرا به خدا وصله می زند

من میان تکه های خودم تو و خدا

                   دروغ ها را شماره می گیرم

مردی میان شلوغی ذهن پرسه می زند

  و توهم آفتاب را در سایه های بی خدا دنبال

            در هفت شنبه خبری نیست

                    جز اعتیاد مداوم

                             از وحشیانه ترین شکل مرکب قرمز

جمعه 1387/08/03  توسط س.اسرافیل   |

 

 



اگر بگویم آدم نیستم این یک اعتراف محرمانه نیست زیرا در این دنیاکه نه،در جایی که من نفس می زنم وهنوز من ها با چشم های پدر می نگرند ... همه آن قدر مرد و همه آن قدر زن هستند که می توانم آدم نبودن همه را با صدای بلند به بلندی کوه های ناموزون این سرزمین، که خاک را، که تمام درخت هارا، که تمام لادن ها و هر چیز رها را حتی باد را حصار کشیده اند جار بزنم.
زیرا در همین جهان سومی که من از آن می آیم همه مثل هم هستیم. بی هدف، سرگردان، بی مقصد. شاید تنوع فکر و روحیه آدم های دیگر در دنیاهای دیگر بیشتر از تفاوت جسمیت آن ها باشد چون در این جا در این تفاله دانی تفاوت آدم های اطراف من در رنگ لباس های آن هاست در چاق بودن و لاغر بودن تنه های آن ها، دراین جا تمام مردها وتمام زن ها همه مثل هم بادکنک های شناور خالی و پوک اند.
و من هم ناخواسته آن قدر این بیست و چند سال زن بوده ام، زن زندگی کرده ام که دیگر یادم رفته انسان بودن وانسانی زندگی کردن.
اصلا پدر و مادر هم به من یادآور نشدند چون به آن ها هم انسان بودن را یاد نداده اند حتی یادآور آن ها هم نشده اند. مادر حیوان رامی ایست برای دل خوشی ساعت های هوسناک پدر و پدرحیوان تر از خودش که دل خوش به همان ساعت هاست.
...و حالا من که آدم نیستم و از زن بودن هم آن قدر خسته ام که دیگر زن هم نمی توانم باشم.برای همین به اجتماع دیگرانی پناه می برم که شاید ساکنان آن نه انسان است نه مرداست و نه هم زن. شاید آن ها سگ باشد زیرا این اجتماع سگ دانی بزرگی است برای کسانی که از پیله زنانگی و مردانگی بیرون می آیند. و خودی را که نمی داند چیست یدک می کشد .

za_esrafil@yahoo.com

 

 

بازگشت دوباره
خدای مذکر
برای مهرداد عزیز
شاید دخترم
برای تو ...
نطفه حرام
چین چادری و دامن
هفت شنبه

 

7/23/2009 - 8/22/2009
10/22/2008 - 11/20/2008
9/22/2008 - 10/21/2008

 

 

مثل شب
چپ کوچه
دست های خودم
دهکده مهتابی ـمهرداد
نیلا اکبری
کمی برای خودم
قالب وبلاگ

 

مثل شب

 

RSS 2.0

Designed By ParsTheme